Polski len — dlaczego tkanina sprzed wieków wraca do łask

Len towarzyszy Polakom od pradziejów — włókna lniane znajdowano w wykopaliskach z epoki brązu. W XIX wieku Żyrardów wyrósł na jeden z największych ośrodków lniarskich w Europie; do dziś nazwa miasta funkcjonuje jako synonim dobrej tkaniny.

Czym len bije bawełnę

• Wytrzymałość — włókno lniane jest o około 30% mocniejsze od bawełnianego, a mokre staje się jeszcze mocniejsze. Stąd lniane obrusy przechodzące z pokolenia na pokolenie.
• Termoregulacja — len szybko odprowadza wilgoć i schnie, dlatego latem chłodzi, a zimą nie wyziębia.
• Higiena — naturalnie ogranicza rozwój bakterii, więc dłużej zachowuje świeżość.
• Ekologia — uprawa lnu wymaga wielokrotnie mniej wody niż bawełny i dobrze rośnie w polskim klimacie, bez transportu przez pół świata.
• Starzenie się — z każdym praniem mięknie, zamiast się niszczyć. To jedna z niewielu tkanin, która z czasem staje się lepsza.

Gramatura, czyli do czego się nadaje

Len opisuje się gramaturą w g/m². Do 150 g/m² to lekkie tkaniny na koszule i firany. 160–200 g/m² to typowa pościel i sukienki. 220–280 g/m² sprawdza się w fartuchach, torbach i obrusach — im wyższa liczba, tym sztywniejsza i trwalsza tkanina.

Jak prać, żeby służył latami

• Pierz w 40°C, programem dla tkanin delikatnych, bez przeładowania bębna.
• Odpuść płyn zmiękczający — zatyka włókno i odbiera lnowi jego naturalną chłonność.
• Suszenie: najlepiej na sznurku, lekko wilgotny zdejmij i rozprostuj dłonią.
• Prasowanie tylko wilgotnego, na wysokiej temperaturze — albo wcale, bo lekkie zagniecenia to znak rozpoznawczy lnu.

„Zagnieciony len to nie niechlujstwo — to dowód, że tkanina jest prawdziwa.”

Na jarmarku znajdziesz len z polskich tkalni — od fartuchów po torby. Przy każdym produkcie podajemy gramaturę i miejsce szycia, żebyś wiedział, co kupujesz.